سلام من به تو یار قدیمی

منم همون هوادار قدیمی

هنوز همون خراباتی و مستم

ولی بی تو سبوی می شکستم

همه تشنه لبیم ساقی کجایی

گرفتار شبیم ساقی کجایی

اگه سبو شکست عمر تو باقی

که اعتبار می تویی تو ساقی

اگه میکده امروز شده خونه تزویر

وای شده خونه تزویر

تو محراب دل ما

تویی تو مرشد و پیر

همه به جرم مستی سر دار ملامت

شوق سفر نداشتی قصد گذر نداشتی
من با تو زنده بودم اما خبر نداشتی اما خبر نداشتی

رفتیو توی قلبم یادتو جا گذاشتی
روی تموم حرفات یکدفه پا گذاشتی یکدفه پا گذاشتی

بی تو کدوم ستاره پا به شبم بذاره
ابر کدوم آسمون رو تشنگیم بباره

بی تو چی مونده با من جز یه صدای خسته
جز یه نگاه خاموش جز یه دل شکسته

بال و پرم بودی خبر نداشتی
تاج سرم بودی خبر نداشتی
سایه به سایه هر طرف که بودم
همسفرم بودی خبر نداشتی

پر زدی و ندیدی بال سفر نداشتم
گفتی رها شو اما من دیگه پر نداشتم

کوه غمو رو شونم دیدی و ور نداشتی
من با تو زنده بودم اما خبر نداشتی اما خبر نداشتی

امشب از اون شباست که من، دوباره دیوونه بشم
تو مستی و بیخبری اسیر میخونه بشم
امشب از اون شباست که من، دلم میخواد داد بزنم
تو شهر این غریبه ها، دردمو فریاد بزنم

دلم گرفت از آسمون، هم از زمین هم از زمون
تو زندگی چقدر غمه، دلم گرفته از همه
ای روزگار لعنتی، تلخه بهت هرچی بگم
من به زمین و آسمون دست رفاقت نمیدم
دست رفاقت نمیدم، دست رفاقت نمیدم

از این همه دربدری، تو قلب من قیامته
چه فایده داره زندگی؟ این قصه های طاقته
از این همه دربدری، بلب رسیده جون من
به داد من نمیرسه خدای آسمون من

دلم گرفت از آسمون، هم از زمین هم از زمون
تو زندگی چقدر غمه، دلم گرفته از همه
ای روزگار لعنتی، تلخه بهت هرچی بگم
من به زمین و آسمون دست رفاقت نمیدم

دلم گرفت از آسمون، هم از زمین هم از زمون
تو زندگیم چقدر غمه، دلم گرفته از همه
ای روزگار لعنتی، تلخه بهت هرچی بگم

دلم گرفت از آسمون، هم از زمین هم از زمون
تو زندگیم چقدر غمه، دلم گرفته از همه

بی همگان به سر شود ، بی تو به سر نمی شود
داغ تو دارد این دلم ، جای دگر نمی شود
بی تو برای شاعری واژه خبر نمی شود
بغض دوباره دیدن ات هست و بدر نمی شود

فکر رسیدن به تو ، فکر رسیدن به من
از تو به خود رسیده ام اینکه سفر نمی شود
بی همگان به سر شود ، بی تو به سر نمی شود
داغ تو دارد این دلم ، جای دگر نمی شود

دلم اگر به دست تو به نیزه ای نشان شود
برای زخم نیزه ات سینه سپر نمی شود
صبوری و تحمل ات همیشه پشت شیشه ها
پنجره جز به بغض تو ابری و تر نمی شود

بی همگان به سر شود ، بی تو به سر نمی شود
داغ تو دارد این دلم ، جای دگر نمی شود

صبور خوب خانگی ، شریک ضجه های من
خنده خسته بودنم زنگ خطر نمی شود
حادثه یکی شدن حادثه ای ساده نبود
مرد تو جز تو از کسی ، زیر و زبر نمی شود

به فکر سر سپردنم به اعتماد شانه ات
گریه بخشایش من که بی ثمر نمی شود
همیشگی ترین من ، لاله نازنین من
بیا که جز به رنگ تو ، دگر سحر نمی شود

بی همگان به سر شود ، بی تو به سر نمی شود
داغ تو دارد این دلم ، جای دگر نمی شود

برای خواب معصومانه عشق کمک کن بستری از گل بسازیم

برای کوچ شب این دام وحشت کمک با تن هم پل بسازیم

کمک کن سایبونی از ترانه برای خواب ابریشم بسازیم

کمک کن با کلام عاشقانه برای سقف شب مرهم بسازیم

بزار قسمت کنیم تنهاییمون و میون سفره شب تو با من

بزار بین من وتو دستهای ما پلی باشه واسه از خود گذشتن

تو رو میشناسم ای شبگرد عاشق تو با اسم شب من آشنایی

از اندوه تو وچشم تو پیداست که از ایل وتبار عاشقایی

تو رو می شناسم ای سردر گریبون غریبگی نکن با هقهق من

تن شکستت وبسپار بدست نوازشهای دست عاشق من

بدنبال کدوم حرف وکلامی سکوت گفتن تموم حرفهات

تو رو از تپش قلبت شناختم تو قلبت،قلب عاشقهای دنیاست

تو با تن پوشی از گلبرگ وبوسه من وبه جشن نورو آیینه بردی

چرا از سایه های شب بترسم تو خورشید وبدست من سپردی

کمک کن جاده های مه گرفته من مسافر واز تو نگیرن

کمک کن تا کبوتر های عاشق به یخ بستگی شاخه نمیرن

کمک کن از مسافرهای عاشق سراغ مهربونی رو بگیرم

کمک کن تا برای هم بمونیم کمک کن تا برای هم بمیریم

بزار قسمت کنیم ....

کنار سیب و رازقی             نشسته عطر عاشقی
من از تبار خستی              بی خبر از دلبستگی
        عاشقممممم
حرف شدم صدا شدی               شاه شدم گدا شدی
شعر شدم قلم شدی          عشق شدم تو غم شدی
نیلوی من،دریای من،آسوده در رویای من 
این لحظه در هوای تو           گم شده در صدای تو
من عاشقم،مجنون تو          گم گشته در بارون تو
مجنون نیلو بی خبر       در کوچه های در به در
مست و پریشون و خراب          هر آرزو نقش بر آب
شاید که روزی عاقبت            اروم بگیرم در دلت
کنار هر ستاره ای              نشسته ابرپاره ای
من از تبار سادگی            بی خبر از دلدادگی
        عاشقممممم
ماه شدم ابر شدی           اشک شدم صبر شدی
برف شدم آب شدی          قصه شدم خواب شدی
نیلوی من،دریای من،آسوده در رویای من
این لحظه در هوای تو            گمشده در صدای تو
من عاشقم ،مجنون تو         گمشگشته در بارون تو
مجنون نیلو بی خبر       در کوچه های در به در
مست و پریشون و خراب          هر آرزو نقش بر آب
شاید که روزی عاقبت            اروم بگیرم در دلت       
 

کی مهربونیتو،گرفت
از من غرقابه درد
کی دستای عزیزتو
تبر برای ساقه کرد
کینه رو کی یاد تو داد
تو هم شدی مثل همه
از تن گرم عاشقت
کی ساخته یه مجسمه
نمیشه باورم تویی
نه اینکه چشمای تو نیست
تو طاقتت نبود منو
ببینی با چشمای خیس
قد تموم درد من
تو داشتی کهنه مرهمی
دیروز بودی مرگ غم
امروز تولد غمی
از لب قصه ساز تو
سخته که باورم بشه
تو همون عاشق منی

نگاه کن من چه بی پروا، چه بی پروا
به مرز قصه های کهنه می تازم
نگاه کن با چه سرسختی تو این سرما
برای عشق یه فصل تازه می سازم
یه فصل پاک، یه فصل امن و بی وحشت
برای تو که یک گلبرگ زودرنجی
یه فصل گرم و راحت زیر پوست من
برای تو که باارزش ترین گنجی
نگاه کن من به عشق تو چه لیلا وار
تن یخ بسته ی پروازو می بوسم
بیا گرم کن منو با سرخی رگ هات
من اون رگ های پر آوازو می بوسم
تو رو می بوسم ای پاکیزه ی عریان
تو روپاکیزه مثل مخمل قرآن
طلوع کن من حرارت از تو می گیرم
ظهور کن من شهامت از تو می گیرم
بیا ، هیچ کس مثل من و تو عاشق نیست
مثل ما عاشق و همسایه و همدم
بیا ، از شیشهء سخت و بلند عشق
مثل ارابه ی نور رد بشیم با هم
نگاه کن ، من چه شبنم وار، چه شبنم وار
به استقبال دستای خزون می رم
هراسم نیست از این سرمای ویران گر
برای تو ، من عاشقانه می میرم

یه شب خوب تو آسمون ، یه ستاره ی چشمک زنون 

خندید و گفت : کنارتم تا آخرش ، تا پای جون

ستاره ی قشنگی بود ، آروم و ناز و مهربون 

ستاره شد عشق من و منم شدم عاشق اون 

اما زیاد طول نکشید عشق من و ستاره جون

ماه اومد و ستاره رو دزدید و برد  نامهربون

ستاره رفت و من شدم بی هم زبون 

حالا شبا به یاد اون چشم می دوزم به آسمون 

دلم میخواد داد بزنم ... این بود قول و قرارمون ؟

من بهاران را نخواهم من بهاری چون تو دارم

پهنه ی دشتی ز وحشی لاله ی پر خون نخواهم

من گلی همچون تو دارم

 اشتیاق وصل را با دیگری هرگز نخواهم

چونکه امید تو دارم

 چشم شهلای پر از افسون نخواهم

 بلکه خود افسونگری همچون تو دارم

خنجری آغشته با خون را چه خواهم؟

 چونکه ابروی تو دارم

 من خروش آبشاران را نخواهم

چون که گیسوی تو دارم

 آسمانی پر ستاره را نخواهم

چونکه مه روی تو دارم

 من بهاران را نخواهم من بهاری چون تو دارم

تو اون شام مهتاب کنارم نشستی
عجب شاخه گل وار به پایم شکستی
قلم زد نگاهت به نقش آفرینی
که صورتگری را نبود این چنینی
پریزاد عشقو مه آسا کشیدی
خدا را به شور تماشا کشیدی
تو دونسته بودی، چه خوش باورم من
شکفتی و گفتی، از عشق پرپرم من
تا گفتم کی هستی، تو گفتی یه بی تاب
تا گفتم دلت کو، تو گفتی که دریاب
قسم خوردی بر ماه ، که عاشقترینی
تو یک جمع عاشق ، تو صادقترینی
همون لحظه ابری رخ ماهو آشفت
به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت
گذشت روزگاری از اون لحظه ناب
که معراج دل بود به درگاه مهتاب
در اون درگه عشق چه محتاج نشستم
تو هر شام مهتاب به یادت شکستم
تو از این شکستن خبرداری یا نه
هنوز شور عشقو به سر داری یا نه
تو دونسته بودی، چه خوش باورم من
شکفتی و گفتی، از عشق پرپرم من
تا گفتم کی هستی، تو گفتی یه بی تاب
تا گفتم دلت کو، تو گفتی که دریاب
قسم خوردی بر ماه ، که عاشقترینی
تو یک جمع عاشق ، تو صادقترینی
همون لحظه ابری رخ ماهو آشفت
به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت
هنوزم تو شبهات اگه ماهو داری
من اون ماهو دادم به تو یادگاری
هنوزم تو شبهات اگه ماهو داری
من اون ماهو دادم به تو یادگاری

چیزهایی که نگفتم

وقتی چمدانش را به قصد رفتن بست،
نگفتم:«عزیزم،این کار را نکن.»
نگفتم:«برگرد و یکبار دیگر به من فرصت بده.»
وقتی پرسید دوسش دارم یا نه،
رویم را برگرداندم.
حالا او رفته،و من
تمام چیزهایی را که نگفتم می شنوم.
نگفتم:«عزیزم،متأسفم،چون من هم مقصر بودم.»
نگفتم:«اختلاف ها را کنار بگذاریم،
چون تمام آنچه می خواهیم عشق و وفاداری و مهلت است.»
گفتم:«اگر راهت را انتخاب کرده ای،من آن را سد نخواهم کرد.»
حالا او رفته،و من
تمام چیزهایی را که نگفتم می شنوم.
او را در آغوش نگرفتم و اشک هایش را پاک نکردم.
نگفتم:«اگر تو نباشی زندگی ام بی معنا خواهد بود.»
فکر کردم از تمامی آن بازی ها خلاص خواهم شد.
اما حالا،تنها کاری که می کنم
گوش دادن به چیزهایی است که نگفتم.
نگفتم:«بارانی ات را درآر...
قهوه درست می کنم و با هم حرف می زنیم.»
نگفتم:«جاده ی بیرون خانه
طولانی و خلوت و بی انتهاست.»
گفتم:«خدانگهدار،موفق باشی،خدا به همراهت.»
او رفت و مرا تنها گذاشت
تا با تمام آن چیزهایی که نگفتم زندگی کنم.

مادرم  بشكن ! تا نشكني .

مادرم بشكن !  به كسي محتاج نباش . هرچند كه تا به حال هم نبودي . حتي  به همان پدرم كه حال جسم پوسیده اش در گوري سرد و تاريك خفته است .

مادرم بشكن ! بشكن و گوشه اي از دست رنج ات را به ياد  پدر، شبهاي جمعه نيم كيلو خرما بخر . خرمايي ارزان . از همانهايي كه پدر خيلي دوست داشت . آن را ببر، داخل شلوغ بازار بين زن و مرد ها  ، دخترها ، بچه هاي  سرچهاررا ه نذر كن . تمام  نيم  كيلو خرما را نذر كن  تا همه بخورند    و  براي شادي روح  پدر كه  در زير خروارها  خاك ، و سنگ  قبري  ترك خورده  خوابيده است .    فاتحه بخوانند . شايد  كه از عذابهای  قبر خلاصي  يابد . عذابهايي  كه تنها باعث اش فحش دادن ، زور گفتن به تو و كتك زدن تو بود .

مادرم بشكن ! تمام بدي هاي پدرم را عاشقانه  و مظلومانه فراموش كن  . آنقدر برايش خرما نذر كن و نذر كن تا روح اش آرام بگيرد . روحي معذب و خسته كه اكنون در سر گذر عالم برزخ نشسته است .

مادرم بشكن ! به هيچ كس محتاج نباش . حتي به من و حتي به ، و غيره كه حتي حال نوشتن نام هايشان را ندارم .

مادرم بشكن ! باور كن كه هيچ كس به فكر تو و به ياد تو نيست .  فقط  به خاطر اينكه تو  يك غريبي ، يك زني ، .

مادرم بشكن ! بشكن كه روزي ِ  ثروتمندان در دست تو و امثال توست . اگر تو نشكني چگونه صاحب كارهايت پولدار شوند . چگونه  ماشين بخرند ، ويلا بخرند و در آخر چگونه چندين زن بگيرند .

مادرم بشكن ! انبر آهنی سياه و بي رحم ات را بردار و پسته ها را با آن بشكن . درست مثل خودت كه روز به روز مي شكني . اما بی صدا .

مادرم بشكن ! به همه چيز بي توجه باش . حتي به اشكهاي شور و گرم من كه در هنگام نوشتن اين زخمها و دردهایت مي چكد . حتي، به زندگي برابر اجتماعي ، به دموكراسي ،  به عدالت .

مادرم بشكن !  فهميده  يا  نفهميده لبخندي تمسخر آميز بزن  بر تمام شعارها ، شعورها  و همة  ايدئولژيها

و تئوريها كه حامي ضعیفان و فقيران است .

مادرم بشكن ! بشكن پسته ات را و بخوان نماز هميشگي ات را با همان گريه هاي هميشگي ات . كه خدا تو را با انبر پسته  و پسته هايت دوست دارد . بشكن مادرم . بشكن بشكن بشكن تا نشكني .

ببين مادرم ! چطور مرا هم شكستي ...

مادر ..........همیشه با من باش............مادر

سرگردان و تنها در ميان سکوت مبهم خيال بر ديوار خاطرات تکيه زده ام . ديرگاهيست که قفل پنجره اميد را در کوره راه اميد هاي نا تمام دلم جا گذاشته ام . چقدر تلخ است لحظه ايي در ميان اشک و آه چقدر روحم طوفاني و تاريک است وقتي تمام ابرها در من ميبارد . تو مي گويي کدامين زمستان در چشمانم نشسته که اين چنين تلخ مي گريم . نگاه کن! نگاه کن آسمان را..... چقدر آبي است چون تمام ابرهاي دنيا را به من داده تا چشمانم ببارد درد زمستان را.....

امروز آسمان هم گریست برای من...در روز من...در روز مرگ من هم ببار تا آنهایی که نمی گریند معلوم نشوند...

در اين جهان لا يتناهي

آيا، به بيگناهي ماهي

( بغضم نمي گذارد، تا حرف خويش را

از تنگناي سينه بر آرم ! )

گر اين تپنده در قفس پنجه هاي تو

اين قلب بر جهنده

آه، اين هنوز زنده لرزنده

اينجا، كنار تابه !

در كام تان گواراست ؛

حرفي دگر ندارم ! ...

چه جاي ماه ،

كه حتي شعاع فانوسي

درين سياهي جاويد كورسو نزند

به جز قدمهاي عابران ملول

صداي پاي كسي

سكوت مرتعش شهر را نمي شكند

به هيچ كوي و گذر

صداي خنده مستانه اي نمي پيچد

كجا رها كنم  اين بار غم كه بر دوش است ؟

چرا ميكده آفتاب خاموش است !

 " من مرگ می خواهم "

چقدر گنگ است نفس کشیدن

روزهای بی اتفاق را شمردن

امید را به تابوت ثانیه ها بخشیدن

خاطره ها را به خاک سپردن

...

اینروزها چقدر آیینه ها با من غریبه اند

صورتم را خاکستر هزار مرگ پوشانده است

شب هایم پر از صدای شوم جغدان

و خواب هایم همه کابوس اجساد حلق آویز

چقدر با من غریبه اند خدایان

نفرین کدام خداست این باران سرد

تنم می لرزد

دست از روی گلویم بر دار

من هوای تازه می خواهم

دست روی دهانم بگذار

من مرگ می خواهم .

قرارمون رو بال شب اون ور پل بی عبور

کنار رودی که میره تا شهر نور 

تو کوچه پس کوچه ها گلایه هاتو جا بذار

یادت نره بوسه هاتو همرات بیار

یک  سلام ، یک سلام به گرمی عشق به زیبایی گل مریم و به خوشبویی تو ، بازم یک سلام ، سلامی در سال جدید ؛ گفتم سال جدید آره عیدتون مبارک انشا ا... صد سال در کنار هم زندگی کنیند و هر روز رنگ عشقتون رو پر رنگ تر کنید و به هم دیگه بگید که هم دیگرو دوست دارید ، و به اون بگو که اگه تو زنده ای  فقط به خاطر اونه و تو هم بهش بگو که تپش قلبت هر لحظه با صدای تو قطع و وصل می شه . بهش بگو دوستش داری تا یه عالمه ستاره رو دامنت بریزه  ، اونم بهت بگه دوستت دارم و بهترین هدیه ی دنیا لبخنده رو  برات بخرم و در عوضش نگاه پاک و معصوم تو را جایزه بگیره . بگو که اگه تو زنده ای فقط به خاطر اینکه در کنار اون هستی و یک سایه ی گرم سرته و تو هم بهش بگو که اگه من زنده ام فقط به خاطر اینکه یک روز تو به من گفتی بله و من در جواب بله ی تو گفتم یــــــــــــــــــــــا علــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی

 پیوندتان مبارک(حمیدمریم)

ســــــــــــــــــــــــــــــال نــــــــــــــــــــو مــــــــــــــبارک

رفتنت آغاز ویرانیست حرفش را نزن

ابتدای یک پریشانیست حرفش را نزن

گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو

 چشمهایم بی تو بارانیست حرفش را نزن

گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو

چشمهایم بی تو بارانیست حرفش را نزن

 آرزو داری که دیگر برنگردم پیش تو

 راهمان با اینکه طولانیست حرفش را نزن

 دوست داری بشکنی قلب پریشان مرا

دل شکستن کار آسانیست حرفش را نزن

 عهد کردی با نگاه خسته ام محرم شوی

گر نگاهت خسته ما نیست حرفش را نزن

حرف رفتن میزنی وقتی که محتاج توام

 رفتنت آغاز ویرانیست حرفش را نزن

تمام اینها تقدیم به تو که برای دنیا یکی هستی

 و برای یکی دنیایی تنهام نذار  

الان مدتهاست ندیدمت

خیلی وقته صداتم نشنیدم

می دونم که بی من راهت شدی

می دونم بی من آزاد شدی

می خوام اما دوباره پیش باشی

مرهمی واسه این زخمای دلم باشی

آخه بی تو غریبم ، بی کسم

آخه من بی تو شکستم ، خسته ام

نازنین بیا تو پیش من بمون

واسه این دلخسته بازم تو بخون

بخون اون شعر قدیم عاشقی

بخون اون درد دلهای بی کسی

درد ما درمون نداره ای خدا

تو برس به داد دل ما

عاشقا جز تو کسی رو ندارن

عاشقا خیلی غریب و بی کسن

دوستت دارم همیشه

زندگی بی تو نمی شه ؟

اسم قشنگه تو هم

 تو خاطرمه همیشه

دستای گرم تو هه

تو دستای سرد م

اگه شده تا آخر

به دنبالت می گردم

می خوام بگم کجایی؟؟؟

دلم برات تنگ شده

قلب قشنگ تو هم

انگاری از سنگ شده؟

یادم میاد کنارم

گفتی به من چه زارم

با من باشی هرمی

نمی خوای پیشم بمونی!

دلم شکست این هوا

اندازه یه دریا

روی لبهای خشک تو

خنده ی تلخی رها

رفتی تو بی بهونه

به رسم این زمونه

چشمای خیس من هم نبود برات نشونه

یه عالمه گریه کردم

شاید دلت بسوزه

دعا زیاد می کردم

شاید پیشم بمونی

اما نموندی نازنین

رفتی کنار پنجره

عکسا و یادگاری رو

دادی به باد تا ببره

دستت می لرزید اما

خنده روی لبات بود

رفتنتو داد می زد

دلت هنوز با هام بود

پس چرا ای عزیزم

پیشم نموندی حالا

قدم می زدیم هر دو

شبا کنار دریا

خورشید تو آسمون

می کرد طلوع برامون

تابستون گرم هم

می شد برات زمستون

اما تو رفتی آروم

مثل باد بهاری

با رفتنت قلبمو

داری با خودت کجا می بری

حالا که قلب قشنگت

جایی واسه من نداره

اگه یهو بر گشتی

در ها رو بسته دیدی

به کنار بارون

خودت رو تنها دیدی

یا کنار پنجره

عکساتو پاره دیدی

بدون که تو قلب من

خودت رو مرده دیدی

برای من تو مردی

توی فصل زمستون

شاید خدای دانا

راهت رو کنه آسون

پرسید به خاطر کی زنده هستی ؟با این که دوست داشتم با تمام وجود داد بزنم و بگم به خاطر تو ...گفتم :به خاطر هیچ کس .